En, hoe heet ze?

Het is alweer schandalig lang geleden dat ik hier nog eens iets schreef. Dat heeft verschillende oorzaken.
Ten eerste, ik ben een luie blogger. Schrijven, foto's opladen... vind ik vaak te veel moeite na een werkdag.
Ten tweede, ik ben een luie naaister. Ik kan mijn naaimachine pas bovenhalen (bah, alle materiaal klaarleggen en een verlengdraad zoeken en de eetkamertafel leegmaken - wat zou ik graag een vast naaiplekje hebben!) als Luca in bed ligt en het huis wat op orde is. En tegen dan ben ik vaak al zo moe, dat ik me niet meer aan die knoopsgaten of lastige voering wil wagen. 
Ten derde, ik werk traag. Ik maak niet zo vaak iets en elk project lijkt bij mij iets van zeer lange adem te zijn. Een babyjasje breien duurt gerust drie maanden en het VanKatoenjurkje heeft hier ook anderhalve maand over de eetkamerstoel gehangen.
Ten vierde, ik heb daar de laatste maanden wel een excuus voor. Er zit namelijk een baby in mijn buik. En die baby, die vreet energie. En veroorzaakt wat schildklierproblemen en extreme moeheid. Maar ook veel verlangende dromen en zelfmaakideeën. Als die energie nu terugkomt, dan kan ik ze eindelijk allemaal realiseren!

Maar om nu even terug te komen op het VanKatoenjurkje. En de titel van dit bericht.
Ik wilde graag het patroon van Riet testen, want ik vond het een schitterend jurkje, al van de eerste keer dat ik het op haar blog zag. Nu heb ik (nog??) geen dochter, maar wel een bijzonder frêle zoon. Zo frêle, dat ik meermaals per dag moet antwoorden op de vraag in de titel. "Hoe heet ze? Hoe oud is ze? Wat een mooi meisje!". En telkens volgt het standaardantwoord: "het is een jongen, hoor"! De naam Luca is hier ook niet echt bevorderend, want hoewel de naam in Luca's vaderland Italië uitsluitend voor jongens wordt gebruikt, lopen er in België en Nederland wel meer Luca/Luka/Louka's van het vrouwelijke geslacht rond. Dus spreek ik hem in het openbaar steeds vaker aan met het nogal domme "Lucaman" of zeg nadrukkelijk "kom eens hier, jongen!" Verder heb ik niet de indruk mijn zoon in meisjesachtige kleren te wurmen, maar hij had tot voor kort wel lange blonde nekkrullen. Tot voor kort, want tijdens ons laatste bezoek in Italië werden die er - tot mijn grote spijt - onverbiddelijk afgeknipt door de plaatselijke kapper.

Mét krulletjes

Dit weekend maakte ik echter een uitzondering. Dat VanKatoenjurkje was er na veel getreuzel eindelijk toch gekomen. Nee, niet voor de zoon, maar wel voor mijn metekindje dat één werd. Ik maakt een maatje 86 in een zomers stofje, voor de komende lente-zomer. Te groot om nu gedragen en gefotografeerd te worden. Aangezien mijn frêle zoon met zijn twee-jaar-en-een-maand nog wel in een ruime 86 past, was hij het gedroomde model. En dat vond hij zelf ook, want hij stond trots te draaien voor de spiegel, terwijl hij "Merel jarig, mama gemaakt" riep. 

Stof:
- gele katoen van bij Pauli
- bolletjesstof van Robert Kaufman
- biais en bloemetjesknoopjes van Veritas